بسم الله

آدم!
آدم خجالت می کشد،
وقتی تو به اسب های نفس نفس زننده ی یک مجاهدی،
به جرقه ی سم اسب،
به گرد و غبار پراکنی اسب،
 قسم می خوری،

بعد با یه لحن خیلی قاطع ای*، می گی که من "کُند" م!
من!
کند و بی اشتیاق،
آن هم نسبت به تو!
تازه خودم هم شاهد این حالم ام!

بسم الله الرحمن الرحیم
و العادیات ضبحا !
و الموریات قدحا !
و المغیرات صبحا !
فاثرن به نقعا !
فوسطن به جمعا !
ان الانسان لربه لکنود....
و انه علی ذلک لشهید...

*به خاطر لفظ "انّ" در "ان الانسان لربه لکنود"...

پ.ن.1 هفت آیه اول سوره ی کوچک عادیات..."عادیات" یعنی اسب ای که در سرعت اش بیش از حد است.

پ.ن.2 این سوره جهت خود-زنی نازل نشده است! یا نه به جهت فحش دادن خدا به بندگانی که خودش ساخته شان! اشاره می کند به "قابلیت" سرعت و شتاب انسان در جهت رب اش...

بسم الله

از کوزه همان برون تراود که در اوست...
ده نمکی این را نمی ساخت، که می ساخت؟!
کامنت من بعد از دیدن اخراجی ها 3 برای اولین بار ، همین دیشب از شبکه نمایش!

تمام این مدت حتی وسوسه نشده بودم که به هر طریق این فیلم را گیر بیاورم یا همان موقع بروم و ببینم...
خیلی متاسفم برای خودمان!
به خصوص برای جماعتی که این "چی" را به عنوان مدافع تمام قد "گفتمان حامی ولایت/انقلاب/امام/یا هر ارزش ممکن دیگری" گذاشته بودند جلوی "جدایی نادر از سیمین" و ازش تعریف و حمایت می کردند!
آیا اگر کسی به هر دلیل با هر فیلم ای مشکل دارد، مجبور است هم چین "چیز" ساخته ی ده نمکی را به عنوان رقیب آن، شکننده ی آن دیگر فیلم، رو کند؟!

درود بر ماکیاولیسیم!
فحش اش را توی ماکیاول می خوری،
عین عمل اش را دیگران می کنند!
بدون نام تو، اما به کام دیگران!

"طرف"، فراستی داشت جلویش نقد "تکنیکی" می کردش، کم آورد، یکهو گفت: من حدیث نفس خودم را ساختم!
یعنی که حدیث نفس من ملزم نیست در هیچ چارچوب، حتی تکنیکال بگنجد!

الحق و الانصاف که تنها و فقط عین حدیث "نفس توست" !

بسم الله

اسیر لبنانی بوده، یا شاید فلسطینی،
توی سال های اخیر،
اسم اش هم یادم نیست،
دو تا از سربازهای اسرائیلی یک بار که بازجویی اش می کرده اند،
ازش پرسیده بودند "حسین موسوی"  را می شناسد؟
ازش خواسته بودند حسین موسوی -برادر محسن موسوی، دیپلمات ربوده شده همراه احمد متوسلیان- را توصیف قیافه ای کند،
او هم داشته می گفته است که این شکلی است و آن شکلی،
تعجب کرده بوده است که خب که چی؟! چرا اصلا؟

که وسط اش یکی از آن دو سرباز، به آن یکی عبری می گوید "کما مغسن"...
بعد می گفت: کما در عبری همان مثل عربی است، مغسن هم تلفظ عبری محسن،

"رائد موسوی" -پسر محسن موسوی- از مترجم پرسید: یعنی محسن موسوی را می شناختند و می دانستند کی و کجاست؟
گفت: نمی دانم! من نتیجه گیری ای ندارم، اما این بوده به هرحال....

برگفته از فیلم مستند "به دنبال حقیقت" ساخته ی سیاوش سرمدی،
شاید باز تکه های دیگری ازش را نوشتم. شاید.

پ.ن. نه! من توی صدا و سیما این فیلم را ندیدم!
نه! توی شبکه ی مستند آقای پورحسین هم ندیدم! که چند وقت پیش توی پارک ملت می گفت: شبکه ی نشنال جئوگرافیک از ما تقلید کرد و بخش فارسی زد! لابد شبکه ی ما یه "تاثیر"ی داشته که آنها مقابله به مثل کرده اند!
نمی دانم! لابد! شاید از مستندهای عهد دقیانوس بارها تکراری ِ شیر و پلنگ و غاز مان که اصلا ساخته ی خودشان هم هست، ترسیده اند!
شاید دیده اند که هنوز داریم روایت فتح را تکه تکه نشان می دهیم، اشکال ندارد، نشان بدهیم دست مریزاد شهید آوینی را، ولی فهمیده اند مستند دیگری توی این زمینه یا نداریم، یا درست ترش اینکه داریم اما خوش نداریم نشان دهیم!

خیلی اتفاقی، پارسال توی تالار شیخ انصاری دانشکده حقوق دانشگاه تهران دیدم...روز قبل از 9 دی.
وقتی سالن کچلی می زد حتی!
( البته برعکس، تالار شهید چمران فنی پر بود! اولش "اتفاقی تر" رفتیم اونجا...همایش سالگرد 9دی گرفته بودند. کی ها؟ یادم نیست. مثکه وبلاگ نویسان ارزشی یا همچین چیزی! روح وحید جلیلی شاد! که به طعنه می گفت: تا می توانید کارهای خوب غیرمفید بکنید!! )
یک فیلم همه جوره مستند خیلی خوش ساخت...
انقدر تاثیر گذار هست که بعدش یاد بگیری ناخودآگاه دعا کنی "اللهم فک کل اسیر"...که بغض بگیرتت. که سوال شود برایت در مورد حقیقتی گم شده و مکتوم...